28 Kasım 2016 Pazartesi

Halep'in Gözyaşları...vicdanların sessiz çığlığı...

Dayanamıyorum! Sanki boğazımı biri sıkıyor. Ruhum daralıyor. Gözlerime yaşlar birikiyor. Sonra bir süre geçiyor ve normale dönüyorum o an için çıkıyor aklımdan. Peki ya onların?..
Yüzyılın Kerbela'sı HALEP!
Oradaki kardeşlerimiz bir an için normal yaşamın bir zevkine varabiliyor mu sizce...
Orada çocuklar çamurdan ayırıp su içmeye çalışırken, biz içinde bir kırıntı gördük
Diye çoğu zaman bir bardak temiz suyu hiç düşünmeden döküyoruz..
Ne yapıyoruz biz!
Sevgili kardeşim, evet sen sen....
Ordan kaçan savaştan kaçan kardeşlerine "Gelmesinler" diyorsun.."istemiyorum rahatım göz zevkim,statüm bozuluyor, yaşam alanım kalmıyor" diyorsun..
Sen söyle bir evin olmasa..yarısı bir bombayla harebeye dönse...komşun akrabaların anan baban evladın gözünün önünde ölse...söyle kardeşim, sevdiğinin cansız bedeniyle günlerce soğuk taşların altında kurtulmayı beklesen ve sana gelme ülkeme kaçma öl deseler..
Sen ne yapardın?
Bu haksız güçün zulmün altında kalır bekler miydin?..ne derdin yavruna "küçük mermiler öldürecekler seni" mi?..
Bu kadar mı kurudu vicdanlarımız...bu kadar mı katılaştı aklım almıyor...ne yapacağımı bilemiyorum bu şekilde evde oturarak ne yapabilirim dedim ve en azından burdan yazmaya karar verdim. 
Belki duyulur sesimiz.. bir bir gelir binler oluruz dedim..susmayalım dedim..
Kardeşlerim...bizim gücümüz dua..iman...
Malik'ül Mülk bu mazlumların ahını koyar mı yerde...bırakır mı yanlarına .
Dua edelim.. dualarımızı gönderelim onlara..nefretimizi kinimizi değil..
İnanıyorum ve Halep 'in tüm Müslümanlığın kurtuluşu için dua ediyorum..çünkü duam olmasa benim ne önemim olurdu, senin ne önemin olurdu kardeşim öyle değil mi?..
Rabbim kardeşlerimizin yardımcısı olsun..bu zulüm son bulsun inşallah..ateş zalimleri yaksın kavursun...
Unutma kardeşim, hiç birşey sebepsiz değil.. uyan ve kendine gel..
Görmez misin gafletimiz bizi esir almış...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder