28 Kasım 2016 Pazartesi

Sabırdır İlacımız

Bu kadar vicdansızlık ne için...nedendir?..
Zaten topraktan geldin..toprak olacaksın yine..
Nedir bu hırs..bu toprak sevdası..
Doymaz mı be bedbaht nefsin...
Ey Zalimmm!
Bu gözünü bürüyen hırsından sahip olduğun topraklar mezar olacak sana bilir misin?
Bilir misin hesap var.. mizan var...o toprak istemeyecek senin leşini..
Ey Zalimmm!
Kalır mı bu yanına...
Ümran bebeğin o korkulu gözleri..o kanlı elleri..sızlatttığın yüreği kalır mı yanına..
Allah var...Allah yar..
Oysa küçücüktü O daha...
Düşmüştü bir kez dizi kanamıştı..
Annesi öpüp sarmış, babası büyüyünce unutursun demişti..
Ama büyüyemedi..
Sonraki büyük yaralarını saracak bi annesi de kalmadı..
Bedeninden büyük füzelerle öldü...
Ey Zalimmmm!
Elin kurusun... cehennem seni özlemle beklesin..
O mahşer günü bu mazlumların ahı, elleri boğazında olsun.. 
Ya Rab! Duyur sesimizi...
Azımızı çoğalt..dirilt bizi...
Ya Rab! Kahreyle zalimi..


Belki şu an korkuyorum anne diyen çocuklar var..üşüyorum anne diyor..ölme baba diyor..ama ne olursa olsun umudunu kaybetmiyor..acısını dindirmek için Kur'an-ı Kerim okuyor..işte bu inanç bizi ayakta tutuyor..
ve utanırım kardeşlerim öyleyken bu sıcak temiz yatağa girip yatmaktan..utanmayandan da hesap sorsun Yaradan...

Rabbim mazlumların yardımcısı olsun inşallah..
Allah'ın izniyle bir an evvel acıları son bulsun ve Rahman ve Rahim olan Allah'ım dayanma gücü versin inşallah..
Yüce Mevlam sabırlarını arttırsın.. 
Aydınlık  sabahlara kavuşmayı nasip etsin inşallah

"Ve li Rabbike fasbir" Müddesir/7
(Rabbin için sabret!)

Halep'in Gözyaşları...vicdanların sessiz çığlığı...

Dayanamıyorum! Sanki boğazımı biri sıkıyor. Ruhum daralıyor. Gözlerime yaşlar birikiyor. Sonra bir süre geçiyor ve normale dönüyorum o an için çıkıyor aklımdan. Peki ya onların?..
Yüzyılın Kerbela'sı HALEP!
Oradaki kardeşlerimiz bir an için normal yaşamın bir zevkine varabiliyor mu sizce...
Orada çocuklar çamurdan ayırıp su içmeye çalışırken, biz içinde bir kırıntı gördük
Diye çoğu zaman bir bardak temiz suyu hiç düşünmeden döküyoruz..
Ne yapıyoruz biz!
Sevgili kardeşim, evet sen sen....
Ordan kaçan savaştan kaçan kardeşlerine "Gelmesinler" diyorsun.."istemiyorum rahatım göz zevkim,statüm bozuluyor, yaşam alanım kalmıyor" diyorsun..
Sen söyle bir evin olmasa..yarısı bir bombayla harebeye dönse...komşun akrabaların anan baban evladın gözünün önünde ölse...söyle kardeşim, sevdiğinin cansız bedeniyle günlerce soğuk taşların altında kurtulmayı beklesen ve sana gelme ülkeme kaçma öl deseler..
Sen ne yapardın?
Bu haksız güçün zulmün altında kalır bekler miydin?..ne derdin yavruna "küçük mermiler öldürecekler seni" mi?..
Bu kadar mı kurudu vicdanlarımız...bu kadar mı katılaştı aklım almıyor...ne yapacağımı bilemiyorum bu şekilde evde oturarak ne yapabilirim dedim ve en azından burdan yazmaya karar verdim. 
Belki duyulur sesimiz.. bir bir gelir binler oluruz dedim..susmayalım dedim..
Kardeşlerim...bizim gücümüz dua..iman...
Malik'ül Mülk bu mazlumların ahını koyar mı yerde...bırakır mı yanlarına .
Dua edelim.. dualarımızı gönderelim onlara..nefretimizi kinimizi değil..
İnanıyorum ve Halep 'in tüm Müslümanlığın kurtuluşu için dua ediyorum..çünkü duam olmasa benim ne önemim olurdu, senin ne önemin olurdu kardeşim öyle değil mi?..
Rabbim kardeşlerimizin yardımcısı olsun..bu zulüm son bulsun inşallah..ateş zalimleri yaksın kavursun...
Unutma kardeşim, hiç birşey sebepsiz değil.. uyan ve kendine gel..
Görmez misin gafletimiz bizi esir almış...